دلم گرفته

عصر ما عصر فریبه عصر اسمای غریبه عصر پژمردن گلدون چترای سیاه تو بارون
شهر ما سرش شلوغه وعده هاش همه دروغه آسموناش پره دوده قلب عاشقاش کبوده
خونه هامون پر نرده پشت هر پنجره پرده قفسا پره پرنده لبای بدون خنده
چشما خونه سوًاله مهربون شدن محاله نه برای عشق میلی نه کسی به فکر لیلی
کاش تو قحطی شقایق بشینیم توی یه قایق بزنیم دلو به دریا من و تو تنهای تنها
اون قده می ریم که ساحل از من و تو بشه غافل قایقو با هم می رونیم اونجا تا ابد می رونیم
جاییه که نه آسمونش نه صدای مردمونش نه غمش نه جنب و جوشش نه گلای گل فروشش مثه اینجا آهنی نیست
پس ببین یادت بمونه کسی هم اینو ندونه زنده بودیم اگه فردا وعده ما لب دریا
....